Woensdag 12 december 2007

Buiten is het nog donker als om kwart over vijf mijn wekker afloopt. Hoewel het nog vroeg is kost het mij geen enkele moeite om op te staan. Een half uurtje later stopt er een treintaxi voor de deur die mij naar het station in Zwolle brengt. Hier neem ik even later de trein naar Schiphol. In de trein zie ik veel nog half slapende gezichten om mij heen, maar zelf ben ik al klaarwakker. Maar wat wil je ook met zo'n vooruitzicht. Vandaag vertrek ik namelijk voor een vierweekse rondreis door Laos en Cambodja. Keurig volgens dienstregeling - het kan dus wel - stopt de trein om tien over half acht op station Schiphol. Ik loop naar de vertrekhal waar een medewerkster van Sawadee klaar staat met de tickets. Bij het inchecken vraag en krijg ik voor de vlucht van Schiphol naar Frankfurt en voor de aansluitende vlucht naar Bangkok een plek bij de nooduitgang te krijgen. Dat is voor mij geen overbodige luxe daar ik ruim twee meter lang ben. Voor de laatste vlucht van Bangkok naar Chiang Rai krijg ik nog geen instapkaart, wel wordt mij bagage direct doorgelabeld naar Chiang Rai. Tijd om te gaan ontbijten. Op Schiphol koop ik voor € 10,50 een gote koffie, een croissantje ham/kaas en een pistoletje met vlees. Later in Laos en Cambodja zal ik voor veel minder geld veel lekkerder ontbijten.

Met een kleine vertraging begint het vliegtuig iets over elven aan de vlucht van Schiphol naar Frankfurt waar we ongeveer vijftig minuten later al landen. Als ik hier wil inchecken ziet een attente medewerkster van Thai Air dat ik - ondanks eerdere toezegging op Schiphol - geen plaats heb bij de nooduitgang. Ik krijg van haar een nieuwe instapkaart voor een plaats met meer beenruimte. En dat is niet gelogen. Ik zit direct bij de nooduitgang en kan mijn benen zelfs languit strekken. Heerlijk! Na een lichte maaltijd zet ik de leuning van mijn stoel iets achterover en doe mijn ogen dicht. Al snel val ik in slaap en als ik weer weer wordt dan is het ...........

Donderdag 13 december 2007

Rond half acht landen we op het vliegveld van Bangkok. Hier moet ik eerst nog even een instapkaart regelen voor de vlucht naar Chiang Rai. Dit keer heb ik een heel wat slechtere plaats in het vliegtuig. Ik vraag een stewardess of er iets geregeld kan worden. Als alle passagiers ingestapt zijn blijkt er voor in het vliegtuig en plek vrij met iets meer beenruimte waardoor ik toch nog redelijk comfortabel naar Chiang Rai vlieg. Na een uur vliegen landen we rond kwart over negen op het vliegveld van Chiang Rai. Hier staat Karin - de reisbegeleidster van Sawadee - al op de groep te wachten. Even snel wat Euro's wisselen en dan op pad. Of toch niet? Een van de andere groepsleden poetst op het vliegveld haar bril door midden.

Met een taxi gaat zij op zoek naar een plaatselijke opticien om haar bril te laten maken. De rest van de groep wacht voor het vliegveld totdat zij weer terug komt. Als de bril gerepareerd is rijden we in ongeveer een uur naar Chiang Khong waar we aan het begin van de middag aankomen. Karin vertelt hier al een aantal zaken over de reis en in het bijzonder over de trekking die we gaan maken. Het blijkt dat die tot voor kort als extreem zwaar werd ervaren. Daarom is de trekking onlangs aangepast waardoor die nu een stuk lichter is. Misschien wel te licht, maar er wordt nog naar het juiste evenwicht gezocht.

's Middags wandel ik wat door Chiang Rai, een leuk dorpje aan de oever van de Mekong. De sfeer is er gemoedelijk en de mensen zijn vriendelijk. Wat mij vooral opvalt is dat ik op straat (bijna) niet wordt aangesproken door allerlei verkopers. Iets wat in veel nadere landen waar ik ben geweest wel gebeurd. 's Avonds eten we als groep in het hotel waarna ik vroeg naar bed ga na een lange en vermoeiende dag.

Vrijdag 14 december 2007

Na een eerste nacht in Thailand waarin ik vrij goed heb geslapen wordt ik 's ochtends in alle vroegte gewekt door een concert van alle plaatselijke hanen. Nu valt het mij nog op, maar later deze reis zal ik het gekraai van de vele hanen mij nog nauwelijks opvallen. Na in het hotel ontbeten te hebben lopen we naar de Mekong. Aan de Thaise kant van de rivier moet ik hier eerst nog een uitreisformulier invullen. Als 'beloning' krijg ik hiervoor een stempel in mijn paspoort. Na de grensformaliteiten met de Thaise douane afgehandeld te hebben steken we in kleine en vooral erg smalle bootjes de Mekong over. Als we op de andere oever staan, zijn we aangekomen in Laos. Om het land in te mogen moeten hier opnieuw formulieren ingevuld worden en ook hier bestaat de 'beloning' uit een stempel in het paspoort. Pas als ook deze formaliteiten zijn afgehandeld mogen we het land in.

Vanuit Ban Houay Xai rijden we per bus naar Vieng Phouka. Een rit die normaal gesproken ongeveer drie uur zou duren. Wij zullen er iets langer over doen omdat wij onderweg een paar tussenstops zullen maken. De eerste tussenstop is bij een verlaten marktplaats. Hier gaan we lunchen. Omdat er onderweg geen beterelunchgelegenheden zijn hebben we allemaal in Ban Houay Xai inkopen gedaan voor de lunch. Zelf heb ik een paar belegde baquettes en een blikje cola gekocht. Een eenvoudige lunch die mij erg goed smaakt. Na de lunch rijden we verder in de richting van Vieng Phouka. We rijden over een goede - vrij recent - geasfalteerde weg. In de loop van de middag maken we een fotostop bij een klein dorpje. Hier ervaar ik voor het eerst het voordeel dat je met een digitale camera de 'foto' kunt laten zien aan mensen. Hierdoor ben ik ineens niet meer de vreemde buitenlander de met een vreemde zwarte door vreemde dingen loopt te doen, maar een vreemde buitenlander die de gezichten van mensen op een klein schermpje kan laten zien. Vooral kinderen maar ook volwassenen vinden dat heel interessant. Na deze fotostop beginnen we aan het laatste deel van de rit naar ons guesthouse in Vieng Phouka.

Ons guesthouse ligt een eindje buiten het dorp midden tussen de bergen. Stroom is er maar een paar uur per dag. Dat wil zeggen, er is alleen stroom als de aggregaat aan staat. En dan heb je verplicht licht op de kamer, want schakelaars (en ook stopcontacten) ontbreken. Stromend water is er slechts in beperkte mate. Op de 'badkamer' is slechts een kraan. Hiermee laat ik een vul ik een grote emmer met water dat ik vervolgens met een beker over mijn hoofd giet als ik mij wil douchen.

Zaterdag 15 december 2007

's Ochtends om half zeven wordt buiten de aggregaat aangezet waardoor het licht aan gaat op de kamer. Tijd om de rugzak weer in te pakken. Of beter gezegd, tijd om de rugzakken in te pakken. In een kleine rugzak stop ik alle spullen die ik de komende twee dagen tijdens de trekking nodig denk te hebben. De grote rugzak met de rest van mijn bagage blijft achter in het guesthouse. Vanaf het guesthouse rijden we in ongeveer een half uur in een paar songthaews (een soort pick-up voor het vervoeren van mensen) naar het startpunt van de trekking. Het startpunt is vlakbij een klein dorpje waar men net bezig is om een varken te slachten ter gelegenheid van het plaatselijke nieuwjaarsfeest. Om ongeveer half elf beginnen we te lopenover een vrij brede zandweg door een licht glooiend terrein. Na een tijdje lopen moeten we door een rivier waden. Omdat we midden in de droge tijd zitten staat het water in de rivier laag en komt het niet verder dan kniehoogte. Na anderhalf uur lopen is het tijd om te gaan lunchen. Een paar dragers loopt het bos in en komt terug met een aantal grote bananenbladeren. De worden op de grond gelegd waarna het eten op de bladeren wordt gelegd. We gaan met z'n allen rond de bladeren zitten en genieten van een heerlijke lunch in een mooie omgeving. Na de lunch wandelen we verder. Doordat de weg goed is en het terrein slechts licht glooiend is het geen zware wandeling. Pas aan het eind wordt de wandeling iets zwaarder als er een paar stevige klimmen in de weg zitten. Iets over tweeën komen we aan bij het Akha dorp waar we de nacht door zullen brengen. Van hieruit is het nog mogelijk om een wandeling naar een kleine waterval te maken. In deze droge tijd verwacht ik daar niet al te veel van en ik besluit darom in het dorp te blijven om de in het dorp spelende kinderen op de foto te zetten. Dat valt nog niet mee omdat de kinderen hard weglopen als ze mij met mijn grote camera zien. Als ik even later met een kleine compact camera het dorp in loop gaat het heel wat beter.

Naast het huisje waar een deel van de groep vannacht zal slapen en gebruik makend van meubilair uit het plaatselijke schooltje genieten we aan het begin van de avond van de maaltijd die de dragers voor ons hebben klaargemaakt. Het is voor ons geen verrassing dat we kip eten. aan het eind van de middag kwamen een paar dragers namelijk met een levende kip uit het dorp. Deze werd vervolgens door gedood door haar op te hangen. Een in onze westerse ogen een nogal wrede manier om een kip te doden, maar de Laotianen geloven dat dit de smaak ten goede komt. Na het eten wandel ik samen met een aantal andere groepsleden en onze lokale gids naar het dorp in. Samen met Lian, Niels en Paul zal ik bij een Akha familie in huis slapen. Als we hier om acht uur aankomen ligt de hele familie al in bed. Vader, moeder en een paar kleine kinderen liggen allemaal samen in één bed. Als wij binnenkomen worden de kinderen wakker en begroeten ons met een collectief 'Sabaydee' (hallo, goedendag). We groeten het terug. Dit vinden de kinderen erg leuk en het blijft dan ook niet bij één begroeting. We rollen onze slaapzakken uit, hangen onze kaalmboes op en gaan slapen (ook al is het nog maar acht uur).

Zondag 16 december 2007

Het begint al bijna gewoon te worden om 's ochtends gewekt te worden door het gekraai van alle plaatselijke hanen (en dat zijn er veel!) Rond zes uur staan we op, pakken onze spullen weer in en nemen afscheid van ons gastgezin. Na eerst nog even door het dorp gewandeld te hebben gaan we ontbijten. Daarna beginnen we aan de tweede dag van de trekking. eerst lopen we een heel stuk terug over de weg waarover we gisteren naar het dorp toe gelopen zijn. Na een paar uur lopen verlaten we deze brede zandweg en lopen we verder een een smal kronkelig pad door een bamboebos Hoewel dit iets zwaarder is dan het lopen over de brede zandweg, vind ik het nog steeds geen zware trekking. Wel kan ik mij heel goed voorstellen dat het in de natte tijd heel wat zwaarder is om over dit pas te lopen. Maar ja, we zitten nu midden in de droge tijd en dus is er geen sprake van tot de enkels wegzakken in de modder of uitglijden over de gladde modderige ondergrond.

Rond het middaguur zijn we aan het eind van het kronkelige paadje en na een paar rijstvelden overgestoken te zijn komen we bij een kleine overkapping. Hier gaan we lunchen. Opneuw smaakt de lunch mij erg goed Na de lunch blijkt het nog maar een klein stukje te zijn naar het dorp waar we de komende nacht zullen slapen. De mensen in dit dorp zijn Khmu. Net als de Akha is dit een van de vele minderheidsgroepen die in Laos leven. Het valt mij op dat de mensen in dit dorp veel opener en spontaner zijn dan de Akha in het vorige dorp. Wat wel hetzelfde is, is dat ook in dit dorp weer allerlei dieren rondlopen. Varkens, honden, kippen, eenden en karbouwen (waterbuffels) leven er samen met de mensen. In het dorp is geen ander stromend water dan het water in de rivier waaraan het dorpje ligt. Omdat ik onder het stof zit ga ik mij wassen in de rivier. Niet dat het erg lang helpt, maar ik voel me in elk geval eventjes fris en schoon. De rest van de middag doe ik weinig meer. Dat wil zeggen, ik wandel wat door het dorp en verwonder mij over alles wat ik om mij heen zie. De dorpelingen op hun beurt verbaren zich over de 2,04 meter lange 'falang' (buitenlander) die door hun dorp loopt. 's Avonds eten we op een open plek tussen een paar huizen in het dorp. Hier blijkt opnieuw dat Nederlanders slechte zangers zijn al valt Paul's 'Pingpong-song' bij de dorpelingen erg in de smaak. Opnieuw ga ik 's avonds erg vroeg slapen. Dit keer slaap ik samen met Debby, Theo en Jan bij een familie in huis.

Maandag 17 december 2007

De dag begint met een kleine teleurstelling. Er blijken slechts weinig plaatselijke hanen waardoor het gebruikelijke ochtendconcert een beetje tegen valt. Of viel het nu juist mee? Na in het dorp ontbeten te hebben beginnen we aan de derde en tevens laatste dag van de trekking. Jammergenog lopen we vandaag alleen over paden en wegen waar we al eerder zijn geweest. eerst lopen we naelijk terug over het smalle kronkelpad naar de brede zandweg waarna we over de zandweg terug lopen naar de rivier waar we op de eerste dag van de trekking doorheen gewaad zijn. Na opnieuw door het ondiepe water gelopen te zijn eindigt de trekking. Nadat we even hebben gewacht komen er drie songthaews die ons terug brengen naar het guesthouse in Vieng Phouka waar we het grootste gedeelte van onze bagage achtergelaten hebben. Na een laatste lunch met alle dragers bij het guesthouse loop ik het dorp in. Vieng Phouka blijkt een leuk dorp zonder echte bezienswaardigheden. Terug bij het guesthouse ga ik mij douchen. Dat wil zeggen dat ik met een beker water uit een grote emmer schep en dit over mijn hoofd giet. Na deze verfrissende douche pak ik mijn rugzak al vast in. Morgen is het immers al weer tijd om verder Laos in te trekken.

Dinsdag 18 december 2007

's Ochtends om half zeven wordt de aggregaat gestart. Dit betekent automatisch dat het licht aan gaat op de kamer want schakelaars om het licht aan of uit te doen ontbreken. Kortom, tijd om op te staan. als ik net naast het bed sta gaat het licht ineens weer uit hoewel ik op de achtergrond de aggregaat nog hoor brommen. Ik zet mijn hoofdlampje op mijn hoofd en loop de 'badkamer' in. Hier zie ik hoe een enorm grote spin zich uit de voeten maakt. Hij blijft zitten op de wand net achter het hurktoillet. Als ik even later op mijn hurken zit, dan hoop ik dat hij daar ook blijft zitten. Om acht uur verlaten we Vieng Phouka en gaan op weg naar Luang Nam Tha. Onderweg naar Luang Nam Tha stoppen

we bij een klein dorpje waar twee minderheden - de Laenthen en de Khmu - door elkaar heen wonen. Ik vind het opvallend om te zien dat hoewel beide groepen in één dorp door elkaar heen wonen ze toch elk hun eigen identiteit behouden hebben. Zo heeft elke groep zijn eigen klederdracht en kun je aan de bouwstijl van de huizen zijn of er een Khmu of Laenthen familie woont. Dit dorp lijkt veel armer en is in elk geval veel smeriger dan de dorpjes waar we tijdens de trekking hebben geslapen. Tijdens onze wandeling door het dorp komen we ook langs de dorpsschool. Kennelijk is het net pauze want de lokalen zijn leeg en alle kinderen zijn buiten aan het spelen. Een aantal kinderen is aan het baketballen. Niels en ik besluiten even mee te doen wat voor veel hilariteit bij de kinderen zorgt. Als de pauze is afgelopen en de kinderen weer de klas in moeten geeft Paul nog even les aan de jongste groep. Hierna gaan we weer verder een volgens mij erg onrustige school achterlatend.

We rijden verder naar Luang Nam Tha waar we rond elf uur aankomen. Het hotel waar we hier overnachten is niet te vergelijken met het guesthouse in Vieng Phouka. Grote schone kamers, elektriciteit, warm en koud stromend water. Wat een heerlijke luxe! Op de kamer sluit ik direct maar een paar laders aan om wat batterijen op te laden en zet ik de eerste foto's over van de geheugenkaart naar de imagetank. Als ik 's middags vanuit het hotel het dorp in loop kom ik Lian, Niels en Paul tegen. Met z'n vieren gaan we lunchen bij het Panda restaurant (een absolute aanrader!). Na een heerlijke lunch lopen we met z'n vieren naar een pagode net buiten het dorp. die blijkt nog in aanbouw te zijn en stelt niet veel voor. We lopen terug en bekijken het dorp.

Vlakbij het Panda restaurant zien wij een reclamebord voor een massage. We blijken alle vier wel zin te hebben in een massage, maar omdat er maar één masseur aanwezig is gaat dat wel even duren. We laten Paul achter in de handen van de masseur en lopen verder. Ik loop een intercafe binnen om mijn mail te checken. Na veel spamberichten verwijderd en maar een paar berichtjes gelezen te hebben loop ik verder het dorp in. Als ik nog een massagsalon zie ga ik daar naar binnen. De eigenaar van deze zaak heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Als ik aangeef graag gemasseerd te willen worden pakt hij zijn mobiel en even later komen er maar liefst drie masseuses aanrijden op brommertjes Dat is maar goed ook, want terwijl ik zit te wachten komen Debby en Theo binnen. Ook zij willen zich laten masseren. Even later liggen we met z'n drieën naast elkaar in een klein kamertje. Kennelijk stinken we nog al, want eerst gaat het raam open, daarna de deur en tot slot wordt de ventilator aangezet. Eerst nog zachtjes maar als dat nog niet voldoende helpt wordt de ventilator op de maximale snelheid gezet. Helaas kunnen we niet verstaan wat de drie vrouwen tegen elkaar zeggen, maar duidelijk is wel dat wij het onderwerp van het gesprek zijn waarbij veel wordt gelachen.

Na de massage willen we terug lopen naar het hotel, maar we komen niet verder dan een terras waar Harry en Jan al zitten. Hier drinken we een paar biertjes en dan is het al tijd om te gaan eten. Dan maar niet terug naar het hotel, maar direct maar door naar een restaurant. We besluiten om naar de plaatselijke Indiër te gaan. Achteraf blijkt dit een hele goede keuze. Als we hier nog wat zitten na te tafelen geeft de bediening aan - het is dan nog maar negen urr - dat ze af willen sluiten. We begrijpen de hint, betalen onze rekening en lopen terug naar het hotel. Rond half tien ben ik weer op mijn kamer. Ik neem een douche en ga slapen.